CDA en SP hebben Kamervragen gesteld over de goudvoorraad van de Nederlandse Bank (DNB). De oppositiepartijen vragen zich af of het wenselijk is dat het Nederlandse staatsgoud grotendeels in het buitenland ligt opgeslagen. Ook willen de partijen weten of Nederland het Duitse voorbeeld volgt en de echtheid van het edelmetaal fysiek gaat controleren.

Ik heb dit verhaal geschreven voor Het Financieele Dagblad

Voorlopig lijkt het antwoord op de laatste vraag ‘nee’ te zijn. ‘Repatriëring is hier momenteel nog niet aan de orde’, zegt persvoorlichter Remko Vellenga van de centrale bank. ‘DNB ontvangt jaarlijks een overzicht van de andere centrale banken waarop alle goudgegevens staan vermeld. Dit overzicht wordt jaarlijks geëvalueerd. Ook rapporteert de interne accountant van de buitenlandse centrale bank aan onze interne accountant. Voor ons is dat voldoende.’

Vertrouwensanker
De Nederlandse overheid heeft naar eigen zeggen 612 ton goud en staat daarmee in de top tien van landen met de grootste goudvoorraad. 612 ton komt neer op een waarde van zo’n €24 mrd. De woordvoerder van DNB noemt de goudvoorraad een ‘appeltje voor de dorst’ en in jaarverslagen van de DNB wordt de glimmende grondstof een ‘vertrouwensanker’ van de Staat genoemd. De beleggingsportefeuille van DNB bestaat dan ook voor meer dan 40% uit het edelmetaal.

Het merendeel van de Nederlandse goudvoorraad bevindt zich in Amerika, en – in veel mindere mate – in Canada en het Verenigd Koninkrijk. De rest, ongeveer 10%, ligt in Amsterdam. Hoeveel goud er exact op elke plek ligt, wil DNB niet zeggen. Wel waarom het daar ligt. ‘Wij voeren een locatiebeleid. Het goud ligt verspreid omdat handelen op die manier makkelijker is. Londen is bijvoorbeeld een grote goudmarkt’, aldus Vellenga.

Verificatie
Steeds meer burgers, politici en economen in Europa vragen zich af of de buitenlandse goudvoorraad, die hun land op papier in bezit, nog wel fysiek aanwezig is. Duitsland heeft eind vorige maand besloten over te gaan tot verificatie. De Bundesbank gaat de komende drie jaar ongeveer 4% van zijn goudvoorraad terugtrekken uit Amerika om te kijken of de staven puur zijn.

Er zijn meer landen die kritisch zijn over goudopslag in het buitenland. Zwitserse politici dringen aan op repatriëring en ook een Oostenrijkse parlementariër van de sociaaldemocratische partij vroeg zich vorige week af waarom het goud van zijn land grotendeels in Groot-Brittannië is gestationeerd. Trendsetter is de Venezolaanse president Hugo Chavez, die een verscheping van de hele goudvoorraad naar het thuisland begin dit jaar voltooide.

Extreme situatie
SP heeft eerder in 2011 Kamervragen gesteld over de Nederlandse goedvoorraad. Ook toen werd het ‘locatiebeleid’ aangevoerd als motivatie voor de buitenlandse stationering. SP-Kamerlid Arnold Merkies vindt dat te vaag en vraagt in een nieuwe vraagronde, die vorig week is ingediend, wat het locatiebeleid precies inhoudt. Ook vraagt hij opnieuw naar hoeveel goud exact op elke locatie ligt. In 2011 kreeg SP geen antwoord op deze vraag. ‘Als de goudvoorraad dient als ‘ultieme reserve’ dan rijst natuurlijk direct de vraag: In welke extreme situatie zou die ultieme reserve dan moeten worden aangesproken? Kun je in zo’n extreme situatie wel altijd je goud terughalen?’, vertelt Merkies.

Nederlandse burgers zetten al langer hun vraagtekens bij de goudopslag buiten de grenzen. In een online petitie, die door meer dan 1500 mensen is getekend, wordt meer openheid gevraagd over de Nederlandse goudvoorraad. De petitie eist onder andere een onafhankelijke controle door een burgercomité.

Sander Boon, politicoloog en auteur van het boek De Geldbubbel, betwijfelt net als Merkies of Nederlandse regering überhaupt toegang heeft tot de ‘ultieme reserve’ wanneer er een oorlogssituatie, een diepgaande monetaire crisis of een andere noodtoestand uitbreekt. ‘Het is al twee keer eerder gebeurd dat Nederland kon fluiten naar zijn goud in het buitenland. Dat was in 1931 toen Engeland van de goudwisselstandaard afstapte en in 1971 toen Amerika ook een einde maakte aan de goudwisselstandaard.’

Confiscatie
Boon is niet de enige die een les uit de historie trekt. De Amerikaanse econoom en publicist Jim Rickards zei tegen zakenzender CNBC dat als het vertrouwen in de dollar wegvalt, ‘een van de scenario’s is dat buitenlands goud dan in beslag wordt genomen’, want, zo vertelde de auteur van de bestseller Currency Wars, ‘dit is door president Frank Delano Roosevelt in 1933 eerder gedaan bij onze eigen burgers. De president heeft dit soort bevoegdheden.’ Ook bestaat er in Amerika het Gold Anti-Trust Committee. Deze organisatie beweert dat de centrale banken veel minder goud hebben dan wordt beweerd op de balans. Een fysieke controle zal dat uitwijzen, meent het comité.

Volgens Boon is het Nederlandse goud ooit naar Amerika verscheept om confiscatie te voorkomen door de Duitse bezetter in de Tweede Wereldoorlog en daarna de Sovjet-Unie tijdens de Koude Oorlog. ‘Deze bedreigingen zijn echter niet meer reëel dus ik zie geen reden meer om het daar te laten.’ Kamerlid Merkies is het daar mee eens: ‘De oorspronkelijke redenen om goud aan te houden in de VS zijn al lang verdwenen. Wanneer DNB dan toch haar goud daar wil aanhouden, moet het met een betere reden komen dan het antwoord: wij voeren een locatiebeleid’.

De reden dat de Duitse Bundesbank overgaat tot een gedeeltelijke terugtrekking van het goud, komt door de eis van de Duitse Rekenkamer. Een soortgelijk scenario is in Nederland mogelijk als de Algemene Rekenkamer alhier hetzelfde eist. ‘Wanneer de Rekenkamer een onderzoek doet, is de rijksdienst verplicht om mee te werken’, legt Joost Aerts van de Rekenkamer uit. ‘Een controle op de goudvoorraad is hier echter nog niet ter discussie gesteld.’ Aerts meldt dat de Rekenkamer verschillende peilers gebruikt voordat over wordt gegaan tot een onderzoek. Een daarvan is: geluiden van buitenaf.

Deze posting is geschreven voor Follow the Money

Vorig jaar wisselde Apple nog wel eens van koppositie met het oliebedrijf Exxon Mobil. Maar inmiddels is de iPhone-maker al een paar maanden lang steevast het bedrijf met de hoogste beurswaarde.

Het allerduurste cadeau dat iemand dus in theorie voor Moederdag op aarde zou kunnen kopen, is het bedrijf Apple. Op papier dan hè. Het is natuurlijk nog maar de vraag of een vijandige overname wordt geaccepteerd. Maar nog meer de vraag is of iemand 530 miljard dollar in zijn laatje heeft liggen. Follow the Money maakt de normaal gesproken ietwat saaie, economische statistieken amusant zodat ook Henk & Ingrid de waarde van de firma kunnen bevatten.

1. Primaire levensbehoeften
Een Westerling heeft nodig om te kunnen leven: een lieve moeder, onderdak, gezondheidszorg en … appels? Minstens de helft van alle Amerikaanse huishoudens heeft een product van Apple in het bezit, zo blijkt uit onderzoek van de zakenzender CNBC.

Oftewel: in de VS ligt er in 55 miljoen huizen iets van een iPod, iPad of iMac. Daarnaast: van alle gezinnen die een Apple-product in huis hebben, staat het gemiddelde aantal I-apparaten op drie. Over alle Amerikaanse huishoudens komt het gemiddelde dan op 1,6.

2. Het Koninkrijk Apple
Apple heeft het afgelopen jaar een omzet gedraaid van 108 miljard dollar. Dat is meer dan het bruto binnenlands product (de omzet van een geheel land) van Bulgarije, welke 101 miljard dollar bedraagt. In het Balkanland is het aantal werkzame mensen (beroepsbevolking van 2,5 miljoen – 10% werkloosheid) 2,25 miljoen terwijl er bij Apple ‘slechts’ een 60.500 werknemers werken.

Aan de andere kant betekent dat er bij Apple meer mensen op de loonlijst staan dan dat de gemeente Den Helder, Heerenveen of Heerhugowaard aan inwoners heeft. Ongeveer 40% van de Apple-medewerkers werkt in de beruchte Apple Stores of andere winkels.

3. Wie is de beste
Welk bedrijf bouwt de beste spulletjes? Fans van Google, Microsoft en Apple zullen het nooit met elkaar eens worden. Maar in twee wedstrijden ligt Apple sowieso mijlenver voor. Ten eerste die van de hoogste beurswaarde. De marktwaarde van Apple (530 miljard dollar) is namelijk groter dan die van Google (197 miljard dollar) en Microsoft (261 miljard dollar) bij elkaar.

Groot is niet altijd goed. Het draait natuurlijk om de winst. En dat is de tweede wedstrijd die Apple wint. Apple draait met 26 miljard dollar bijvoorbeeld meer dan 2,5 keer zoveel winst dan Hewlett-Packard (HP), terwijl de omzet van HP wel groter is dan die van Apple. Met andere woorden: Apple heeft een heel hoge winstmarge per product.

4. Appels en stenen
Tien jaar geleden kon je twee dingen kunnen doen: een huis aanschaffen of aandelen van Apple kopen. Een gemiddeld huis kostte in 2002 1,96 ton en dat kon je het afgelopen jaar dan verkopen voor 2,4 ton. Een kleine halve ton winst, best aardig. Maar als je tien jaar geleden voor 1,96 ton euro (omgerekend naar dollars) 10.976 aandelen van Apple had gekocht, waren die aandelen op zijn hoogtepunt in 2011 samen bijna 4,6 miljoen waard dollar waard.

Treur niet. Een bank zou nooit een lening van twee ton verstrekken aan iemand die er Apple-aandelen van wil kopen. Bovendien had diegene dan 10 jaar lang in een kartonnen doos moeten wonen. Alleen de professionele investeerders, die tonnen op hun bankrekening hebben, moeten zich achter hun oor krabben.

Deze programma’s zijn keihard met ongekend lange werkweken waarbij de protegés verzuipen in complexe calculaties. De jongelingen moeten daar de afmattende knechtenklusjes van het investeerdersvak volbrengen.

Het is de ultieme test waarin het kaf van het koren werd gescheiden. Velen gaan na de helse periode bij andere bedrijven werken of naar een business school. Alleen een klein clubje die hards blijft over.

Goldman Sachs gaat de tweejarige introductietermijn voor zijn investment banking-rekruten echter niet meer hanteren. Gegadigde afgestudeerden krijgen bij de Amerikaanse elitebank geen tweejarig contract meer maar een permanente functie aanstelling – zonder dat verwacht wordt dat ze na twee jaar vertrekken, zo legt een woordvoerder van het financiële instituut uit.

Het nadeel daarvan is dat het voor sommige broekies moeilijker is om het twee jaar lang vol te houden. Veel jonkies zullen eerder eruit worden geschopt, terwijl het vorige trainingsprogramma in ieder geval de garantie gaf van een tweejarige periode waarin het talent zich kon bewijzen. Het betreft overigens alleen een contractuele verandering. De manier hoe nieuwelingen worden ingelijfd, blijft hetzelfde, geeft een woordvoerder van Goldman mee.

Goldman zegt dat het met het schrappen van de proefperiode anticipeert op veranderingen van buitenaf. Amerikaanse handelsscholen vragen tegenwoordig van studenten eerst twee jaar zakelijke ervaring voordat ze worden aangenomen, aldus de zegsman van de bank. Dat betekent dus dat op die manier het aantal afgestudeerden van een financieel-economische studie afneemt. Dat terwijl studenten sowieso al vaker niet meer voor Wall Street kiezen.

Ondertussen proberen private equity-bedrijven en hedgefunds – de andere twee steroïde sectoren van het roofkapitalisme – steeds vaker de meest veelbelovende talenten weg te kapen voordat ze hun tweejarige business ervaring kunnen afvinken. Daar wil Goldman dus ook inspringen om een talentschaarste te voorkomen.

Het lijkt erop dat de afschaffing van de tweejarige contracten geen geldbesparing oplevert voor Goldman. Het is misschien wel zo dat de investeerdersbank niet meer een automatische bonus hoeft uit te keren aan het einde van de twee jaar, maar met het nieuwe stelsel komt de jonge werknemer wel in aanmerking voor een puike eindejaarsbonus.

Als alles werkt voor Goldman, is het waarschijnlijk dat andere Wall Street-ondernemingen de verandering ook gaan implementeren. De tweejarige traditie zal dan in de prullenbak verschijnen.

Eerder verschenen op Follow the Money

In zijn vrije tijd pingelt zakenman Warren Buffett wel eens op zijn ukelele. Maar veruit het meest van zijn dagbesteding is hij bezig met geld verdienen en dat weer weggeven aan anderen. Daarom des te ontroerender als hij het liedje Glory of Love puur vanuit het hart ten gehore brengt. 

Warren Buffett heeft het geschopt tot een van de rijkste mensen ter wereld. Daar heeft hij hard voor gewerkt want meer dan $40 miljard komt je niet aanwaaien. Bewonderenswaardig is dat hij in zijn latere jaren eigenlijk vooral bezig is met het weggeven van dit verdiende vermogen aan minder bedeelden.

Zo heeft hij met Microsoft-oprichter Bill Gates The Giving Plegde opgezet. Hierin vragen ze medemiljardairs om de helft van hun kapitaal aan de goede zaak te schenken. Zelf geeft hij het goede voorbeeld: in fases wordt 99% van zijn immense vermogen verdeeld over goede doelen.

De eerste zin
Daarnaast maakt hij zich de laatste tijd hard voor meer belasting voor rijken, met als gevolg dat Republikeins Amerika over hem heen valt. En dat op 82-jarige leeftijd. Als er iemand is die dit nummer in alle oprechtheid mag zingen dan is deze grootse meneer het wel. Zoals hij zelf al met zijn versleten stem in Zuidelijk accent zegt: ‘Het gaat om de eerste zin.’

Warren Buffett is een van de grootste helden van de afgelopen eeuw. En wie hem een beetje volgt en weet wat hij allemaal voor de mensheid doet, kan niet anders dan hier een warm hart van krijgen. Die knul genaamd Bon Jovi naast hem zingt ook wel aardig maar het is Warren Buffett die mij ontroerd. Waar muziek en oprechtheid samen komen.

Voor de liefhebbers. Glory of Love is in 1936 geschreven door songwriter Billy Hill. Het liedje is al vaak gecoverd, onder andere door Dean Martin, Tom Jones en Paul McCartney.

Het 5-jarige knulletje op de foto is Jacob, de zoon van Carlton Philadelphia – een oud-medewerker in het Witte Huis. Carlton stopte na twee jaar met zijn beveiligingsbaantje voor de president en mocht – inclusief gezin – op de foto met Obama.

Het gebeurde drie jaar geleden maar de  The New York Times onthulde deze week het gesprek dat tussen de kleine Jacob en Obama heeft plaatsgevonden.

Jacob did, and Mr. Obama replied, “Why don’t you touch it and see for yourself?” He brought his head level with Jacob, who hesitated.

“Touch it, dude!” Mr. Obama said.

As Jacob patted the presidential crown, Mr. Souza snapped.

“So, what do you think?” Mr. Obama asked.

“Yes, it does feel the same,” Jacob said.

Obama is altijd erg voorzichtig omgegaan met het opkomen voor de zwarte bevolking, wat tot veel kritiek leidt van zwarte leiders. Het verhaal achter deze foto laat echter zien dat Obama een groot voorbeeld is voor de donkere bevolking in de VS. Hij is het levende bewijs van dat iedereen de belangrijkste man van het land kan worden, blank en zwart.

Inmiddels is Jacob 8 jaar oud en hij zegt dat hij inderdaad president wil worden. “Of piloot”.

Eerder geplaatst op 925.nl

Het gebeurde allemaal in één week. Maandag werd Zuckerberg 28 en zijn vriendin studeerde af aan de medische school van de Universiteit van Californië. Vrijdag was daar dus die op een na grootste beursgang in de geschiedenis en de dag daarna op zaterdag trouwde de CEO van Facebook ook nog eens met zijn vriendin Priscilla Chan. Vast en zeker de meest onvergetelijke zeven dagen uit het leven van de Person of the Year 2010.

Geen feest
Beleggers zijn echter allerminst in een euforische stemming. Althans, wat betreft de internettoko van Zuckerberg. Het aandeel van Facebook sloot op zijn eerste handelsdag een klein beetje hoger. Dat kwam dan nog grotendeels omdat de banken die Facebook naar de beurs begeleiden steunaankopen deden waardoor de eerste dag niet meteen een met rode cijfers werd.

Maar het houdt natuurlijk een keer op met die steunaankopen. Vandaag was deze dag. Facebook zakte daardoor meer dan 12% weg. Op het moment dat deze blog geschreven wordt staat het aandeel 10% in de min. Volgens de koers hier live. Dat moet een zure bijsmaak geven aan de huwelijksreis.

Zuckerberg heeft het merendeel van de aandelen in handen – wat dus betekent dat hij door zo’n keursdaling enkele miljarden van zijn eigen vermogen ziet verdampen. Heb geen medelijden: alsnog kan de 20′er rekenen op een totaal vermogen van meer dan $15 miljard. En wie weet stijgt de koers morgen weer. Ach joh, liefde gaat boven alles.

Prachtige thuisbioscopen verstopt in kelders van gewone huizen en op maat gemaakte spijkerbroeken met een beginprijs van 1200 dollar die alleen aan zijn waarde herkend kunnen worden door het kleine rode loge op de knoop. Of wat te denken van de handgeschilderde Italiaanse fietsen die op zaterdagmorgen door Silicon Valley flitsen – waarvan alleen kenners weten dat ze toch minstens 20.000 dollar hebben gekost.

Kratten Red Bull
Onder sociale druk van collega’s zijn de nieuwe rijken in Silicon Valley, het technologische walhalla van de wereld, verplicht om hun consumptiegedrag op een laag profiel te houden. “If someone buys a fancy car and posts a picture of it, they get ridiculed and berated”, aldus een manager bij Facebook. Vrijdag kreeg de staat Californië er door de beursgang van Facebook in één klap duizenden miljonairs bij. Maar op het feestje aan de vooravond van de historische gebeurtenis hoogstwaarschijnlijk geen spuitende flessen Dom Pérignon, maar kratten Red Bull.

Vergis u niet. Geld is zeker wel belangrijk in de wereld van de miljonaire geeks en nerds. Vette salarissen en riante aandelenopties worden niet voor niets ingezet om de beste ict’ers aan te trekken. Er wordt met het kapitaal alleen anders mee omgegaan dan dat bijvoorbeeld patserige bankiers of snelle vastgoedjongens dat doen.

Rode Ferrari
In Silicon Valley is het vermogen van een ondernemer een graadmeter van zijn succes, en dus niet de rode Ferrari, Victoriaanse villa of extravagante feestjes. “They use it as a way of keeping score — how disruptive can you be in reordering the market”, zegt Ted Zoller, een topman van het Ewing Marion Kauffman Foundation, een machtig instituut dat zich met het stimuleren van ondernemerschap bezighoudt. Geld is volgens Zoller voor de Zuckerberg’s van deze wereld een soort verzameling: “It is a means to do more, to make more money and ultimately build more.”

De jonge tech-miljonairs zijn niet allergisch voor een potje spenderen. Ze houden zeker wel van luxe, maar niet hetgeen wat opvalt. Laat staan dat ze opscheppen over een nieuwe aankoop op bijvoorbeeld hun Facebook-pagina. Volgens vrienden en intimi praten Facebook-medewerkers over het kopen van nieuwe huizen, dure kunst of zelfs jets. Ze zullen er alleen niet – zoals Trump – levensgroot hun eigen naam op plakken.

Het onmiskenbare vliegtuig van vastgoedmagnaat Donald Trump

Google en de honkbalknuppel
Het verhaal gaat dat vlak voordat Google in de zomer van 2004 naar de beurs ging een senior manager een honkbalknuppel omhoog hield in een ruimte vol met medewerkers van de zoekmachine: iedereen die in de dagen daarna op het werk durfde te komen met een flitsende sportauto kon erop rekenen dat zijn ramen aan diggelen zouden liggen. Terwijl tegelijkertijd iedereen weet dat de drie hoogste bazen van het bedrijf een collectie van acht privéjets hebben die geparkeerd staan in een hangar van de NASA.

Lees meer van deze sociologische beschouwing bij de New York Times

Oprichter Mark Zuckerberg houdt expres het merendeel van de aandelen in handen zodat hij, en dus niet andere aandeelhouders, het laatste woord heeft over de koers van het bedrijf.  Toch is het onoverkomelijk dat de de website – waar menig Westerling zijn lief en leed op deelt – straks een speelbal wordt van de financiële markten.

Als Facebook vanaf vanmiddag beursgenoteerd is kan zijn waarde per minuut en zelfs per seconde verschillen. Krijgt opperhoofd Zuckerberg een ziekte, loopt een grote adverteerder weg of besluit trendsetter Alexander Klopping dat Hyves eigenlijk toch veel cooler is? Bam, in luttele minuten kan het internetbedrijf miljarden in waarde zien verdampen.

Rekening houden
En hoewel Zuckerberg theoretisch de volledige controle heeft over het bedrijf zal hij grote dalingen in de koers steevast willen voorkomen. Het hele idee van naar de beurs gaan is namelijk juist dat je flink wat kapitaal op kan halen bij beleggers. Als een leider van een bedrijf daar geen rekening mee wil houden, zou het bedrijf dus net zo goed niet naar de beurs kunnen gaan.

Toen de firma nog niet publiekelijk verhandelbaar was, kon Zuckerberg beslissingen nemen die slecht waren voor de korte termijn maar goed voor de lange termijn. Als hij dat nu doet zal het bedrijf onmiddellijk minder waard worden  omdat ongeduldige investeerders hun aandeel verkopen, met alle gevolgen van dien. Er liggen al genoeg gevaren op de loer die Facebook direct zouden kunnen beïnvloeden.

De gevaren
Het gebruik van Facebook via de mobiel neemt toe. De advertentiemogelijkheden – de grootste inkomstenbron van het bedrijf – op zo’n klein scherm zijn helaas beperkt. Daarnaast is General Motors, een van de grootste klanten van Facebook, gestopt met het inkopen van advertenties omdat de autofabrikant denkt dat de reclames geen impact hebben.

Een ander groot gevaar is de hypegevoeligheid. Kent u Cu2, MySpace en Hyves nog? Jazeker. Bent u daar nog actief? Absoluut niet. Met een paar klikken op de knop kan men overstappen naar een andere trendy website.

Die verschrikkelijke tijdlijn
Mijn voorspelling is dat Facebook veel vaker schokkerig zal reageren om dit soort gevaren op de korte termijn op te lossen. Een voorbeeld van zo’n acute oplossing is de nieuw tijdlijn – die vlak voor de beursgang voor iedereen verplicht werd. Deze is bedoeld om de mensen meer te binden aan hun profiel zodat ze niet zomaar overstappen naar een andere website. Minder hypegevoelig dus. Daarom klinkt de tijdlijn klinkt goed in de oren van aandeelhouders, maar gebruikers zijn er allerminst tevreden over.

Dus ja, uw Facebookprofiel wordt een speelbal van de financiële markten.

Een gedurfde stelling van mensen die niet bepaald een verbluffende academische achtergrond hebben. Maar gelukkig hebben ze zich bij laten staan door Maarten Schinkel, economiejournalist van de NRC. Bovendien is het te prijzen dat de kunstwereld uberhaupt eens nadenkt over dit soort onderwerpen.

Normaal gesproken laat het culturele plebs belangrijke, actuele onderwerpen als de economische crisis voor wat het is, en besluiten dan een voorstelling te maken over bijvoorbeeld een homo uit de 17de eeuw die leefde in het Zuidoosten van Zimbabwe. Om maar wat te noemen.

Fountainhead
Maar jonge theatermakers Eva Marie de Waal en Sieger Sloot zijn dus gefascineerd door het gedachtegoed van de extreem kapitalistische filosofe Ayn Rand – een grootheid in Amerika. Aan de hand van het wereldberoemde boek ‘The Fountainhead’ waarmee Rand in 1943 doorbrak, proberen Sloot en De Waal grip te krijgen op de ideeën van Rand en de voormalige Alan Greenspan en de mogelijke gevolgen van de crisis op hun eigen leven, zo is op hun website te lezen.

Ayn Rand en haar leerling Alan Greenspan, die later voorzitter werd van de Amerikaanse centrale bank, worden gezien als de architecten van het extreme kapitalisme zoals we dat nu kennen.

Subsidie
Ironisch genoeg wordt het acteergezelschap uiteraard gesubsidieerd vanuit allerlei hoeken. Ten eerste is de productie ontstaan uit een samenwerking met Mugmetdegoudentand – een instelling dat subsidie krijgt. Daarnaast krijgt het geld van een handjevol stichtingen, die zelf ook weer gesubsideerd worden. Dat zien we dan maar door de vingers. Het is goed dat de kunstwereld eindelijk eens nadenkt over iets relevants, iets dat dat maatschappij aangaat.

Zie hier de teaser

Speeldata:
31 mei t/m 10 juni Theater Bellevue Amsterdam
12 en 13 juni Toneelschuur Haarlem

Voormalig De Pers-Journalist Mark Koster maakte een minidocu over de laatste dag van zijn werkgever.  Het filmpje staat sinds anderhalve week online maar vanwege het aantal views (slechts 1600) gaan we er gemakshalve van uit dat u het nog niet gezien heeft.

Iets wat de accountmanager tussen neus en lippen door prijs geeft (09:45) is dat de krant 90.000 euro per dag aan advertentie-inkomsten te kort kwam. ‘Ik voel mij niet schuldig’, antwoordt ze. De Pers was een dure hobby voor investeerder Boekhoorn die €10 miljoen heeft verloren aan het vijfjarige avontuur.

De Pers is de Lehman Brothers van de krantenwereld. Oftewel een voorbode van nog veel meer ontslagleed en faillissementsdrama. Want met de rest van de dagbladen gaat het ook ronduit slecht. In het filmpje proeft u van iets dat nog veel vaker staat te gebeuren.