RubenMunsterman.nl

November28th

No Comments

CDA en SP hebben Kamervragen gesteld over de goudvoorraad van de Nederlandse Bank (DNB). De oppositiepartijen vragen zich af of het wenselijk is dat het Nederlandse staatsgoud grotendeels in het buitenland ligt opgeslagen. Ook willen de partijen weten of Nederland het Duitse voorbeeld volgt en de echtheid van het edelmetaal fysiek gaat controleren.

Ik heb dit verhaal geschreven voor Het Financieele Dagblad

Voorlopig lijkt het antwoord op de laatste vraag ‘nee’ te zijn. ‘Repatriëring is hier momenteel nog niet aan de orde’, zegt persvoorlichter Remko Vellenga van de centrale bank. ‘DNB ontvangt jaarlijks een overzicht van de andere centrale banken waarop alle goudgegevens staan vermeld. Dit overzicht wordt jaarlijks geëvalueerd. Ook rapporteert de interne accountant van de buitenlandse centrale bank aan onze interne accountant. Voor ons is dat voldoende.’

Vertrouwensanker
De Nederlandse overheid heeft naar eigen zeggen 612 ton goud en staat daarmee in de top tien van landen met de grootste goudvoorraad. 612 ton komt neer op een waarde van zo’n €24 mrd. De woordvoerder van DNB noemt de goudvoorraad een ‘appeltje voor de dorst’ en in jaarverslagen van de DNB wordt de glimmende grondstof een ‘vertrouwensanker’ van de Staat genoemd. De beleggingsportefeuille van DNB bestaat dan ook voor meer dan 40% uit het edelmetaal.

Het merendeel van de Nederlandse goudvoorraad bevindt zich in Amerika, en – in veel mindere mate – in Canada en het Verenigd Koninkrijk. De rest, ongeveer 10%, ligt in Amsterdam. Hoeveel goud er exact op elke plek ligt, wil DNB niet zeggen. Wel waarom het daar ligt. ‘Wij voeren een locatiebeleid. Het goud ligt verspreid omdat handelen op die manier makkelijker is. Londen is bijvoorbeeld een grote goudmarkt’, aldus Vellenga.

Verificatie
Steeds meer burgers, politici en economen in Europa vragen zich af of de buitenlandse goudvoorraad, die hun land op papier in bezit, nog wel fysiek aanwezig is. Duitsland heeft eind vorige maand besloten over te gaan tot verificatie. De Bundesbank gaat de komende drie jaar ongeveer 4% van zijn goudvoorraad terugtrekken uit Amerika om te kijken of de staven puur zijn.

Er zijn meer landen die kritisch zijn over goudopslag in het buitenland. Zwitserse politici dringen aan op repatriëring en ook een Oostenrijkse parlementariër van de sociaaldemocratische partij vroeg zich vorige week af waarom het goud van zijn land grotendeels in Groot-Brittannië is gestationeerd. Trendsetter is de Venezolaanse president Hugo Chavez, die een verscheping van de hele goudvoorraad naar het thuisland begin dit jaar voltooide.

Extreme situatie
SP heeft eerder in 2011 Kamervragen gesteld over de Nederlandse goudvoorraad. Ook toen werd het ‘locatiebeleid’ aangevoerd als motivatie voor de buitenlandse stationering. SP-Kamerlid Arnold Merkies vindt dat te vaag en vraagt in een nieuwe vraagronde, die vorig week is ingediend, wat het locatiebeleid precies inhoudt. Ook vraagt hij opnieuw naar hoeveel goud exact op elke locatie ligt. In 2011 kreeg SP geen antwoord op deze vraag. ‘Als de goudvoorraad dient als ‘ultieme reserve’ dan rijst natuurlijk direct de vraag: In welke extreme situatie zou die ultieme reserve dan moeten worden aangesproken? Kun je in zo’n extreme situatie wel altijd je goud terughalen?’, vertelt Merkies.

Nederlandse burgers zetten al langer hun vraagtekens bij de goudopslag buiten de grenzen. In een online petitie, die door meer dan 1500 mensen is getekend, wordt meer openheid gevraagd over de Nederlandse goudvoorraad. De petitie eist onder andere een onafhankelijke controle door een burgercomité.

Sander Boon, politicoloog en auteur van het boek De Geldbubbel, betwijfelt net als Merkies of Nederlandse regering überhaupt toegang heeft tot de ‘ultieme reserve’ wanneer er een oorlogssituatie, een diepgaande monetaire crisis of een andere noodtoestand uitbreekt. ‘Het is al twee keer eerder gebeurd dat Nederland kon fluiten naar zijn goud in het buitenland. Dat was in 1931 toen Engeland van de goudwisselstandaard afstapte en in 1971 toen Amerika ook een einde maakte aan de goudwisselstandaard.’

Confiscatie
Boon is niet de enige die een les uit de historie trekt. De Amerikaanse econoom en publicist Jim Rickards zei tegen zakenzender CNBC dat als het vertrouwen in de dollar wegvalt, ‘een van de scenario’s is dat buitenlands goud dan in beslag wordt genomen’, want, zo vertelde de auteur van de bestseller Currency Wars, ‘dit is door president Frank Delano Roosevelt in 1933 eerder gedaan bij onze eigen burgers. De president heeft dit soort bevoegdheden.’ Ook bestaat er in Amerika het Gold Anti-Trust Committee. Deze organisatie beweert dat de centrale banken veel minder goud hebben dan wordt beweerd op de balans. Een fysieke controle zal dat uitwijzen, meent het comité.

Volgens Boon is het Nederlandse goud ooit naar Amerika verscheept om confiscatie te voorkomen door de Duitse bezetter in de Tweede Wereldoorlog en daarna de Sovjet-Unie tijdens de Koude Oorlog. ‘Deze bedreigingen zijn echter niet meer reëel dus ik zie geen reden meer om het daar te laten.’ Kamerlid Merkies is het daar mee eens: ‘De oorspronkelijke redenen om goud aan te houden in de VS zijn al lang verdwenen. Wanneer DNB dan toch haar goud daar wil aanhouden, moet het met een betere reden komen dan het antwoord: wij voeren een locatiebeleid’.

De reden dat de Duitse Bundesbank overgaat tot een gedeeltelijke terugtrekking van het goud, komt door de eis van de Duitse Rekenkamer. Een soortgelijk scenario is in Nederland mogelijk als de Algemene Rekenkamer alhier hetzelfde eist. ‘Wanneer de Rekenkamer een onderzoek doet, is de rijksdienst verplicht om mee te werken’, legt Joost Aerts van de Rekenkamer uit. ‘Een controle op de goudvoorraad is hier echter nog niet ter discussie gesteld.’ Aerts meldt dat de Rekenkamer verschillende peilers gebruikt voordat over wordt gegaan tot een onderzoek. Een daarvan is: geluiden van buitenaf.

Geen Berichten

Helaas nog geen berichten.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URL

Laat een bericht achter

*

RSS